گناباد  و موقعيت استراتژيك آن

شهرستان گناباد با مساحت 9573 كيلو مترمربع، در 58 درجه و 41 دقيقه طول و 43 درجه و 21 دقيقه عرض جغرافيايي قرار گرفته است. اين شهرستان از شمال به تربت حيدريه و كاشمر از مغرب به فردوس از مشرق به خواف و از جنوب به قاين محدود مي باشد . مركز آن گناباد و در فاصله 270 كيلومتري جنوب شهرستان مشهد قرار دارد. ارتفاع متوسط اين ناحيه از سطح دريا 1100 متر مي باشد.

راس ساعت مقرر وارد منزل دکتر می شویم. دکتر ضمن تشکر از وقت شناسی، ما را به منزل دعوت می نماید. به منظور جلوگیری از صرف وقت برای پذیرایی تمامی وسایل پذیرایی روی میز به طور مرتب چیده شده بودند . دکتر مملو از نا گفته هایی از زندگی خودش جهت استفاده جوانان بود، او که خود ستایی از خود را نمی پسندد، ولی بازگو کردن خاطراتش را تماماً نکته برای جوانان امروزی می داند .

 راستش قبل از ورود به منزل دکتر ، دوستان را به خاطر انتخاب چنین روزی هم تحسین و هم سرزنش کردم . تحسین به خاطر انتخاب روز پزشک و سرزنش به خاطر این که گمان می کردم در روز پزشک دور و بر یک پزشک سالخورده و حاذق باید خیلی شلوغ باشد و فرصتی برای مصاحبه نباشد. در کمال ناباوری دیدیم که منزل آقای دکتر کاملاً خلوت و در مدت 3 ساعتی که ما آنجا بودیم به جز چند تماس تلفنی کوتاه ، کسی برای تبریک روز پزشک خدمت دکتر نرسید. این جریان برایم غیر قابل پذیرش بود، نمی دانیم شاید سایر دوستان ، فرهنگیان محترم ، مسئولین محترم جامعه پزشکی ، معتمدین و اعضای محترم شورای شهر ، شب قبل خدمت آقای دکتر رسیده اند !!! و یا قرار است ، بعد از ظهر خدمت آقای دکتر برسند !!!

در حالی که هنوز برخی از پزشکان ، گناباد امروز را با شک و تردید برای محل خدمت انتخاب می نمایند ، تجلیل از پزشکی که گنابادِ 50 سال پیش را برای خدمت انتخاب کرده نباید به این گونه انجام شود. بی شک شرمنده پدران و مادرانی خواهیم بود که دکتر زمانی کاهنده آلامشان بوده است . از این قضیه کلی متاثر و اندوهگین شدیم ولی وقتی جواب دکتر را شندیدم  که می گفت با خدا باش پادشاهی کن ، تا حدودی تاثراتمان التیام یافت. ولی واقعیت چیز دیگری بود ، دکتر تنها نبود ، در این سن و سال با بهترین دوستان خودش یعنی قرآن و یک جلد کتاب شعر مانوس بود .

 امروز تصمیم گرفتیم به حرمت نگاهش قلم به دست گرفته و بنویسیم و می دانیم او روزی از زلال اشک های روشن مهتاب نوشیده و او هم چون همه ما آوازه خوان کوچه باغ های جوانی بوده ، او هم ذهنش روزی با اقاقیا پیوند سبز داشته و با دست های شفا بخشش کاهنده آلام بوده .

 رگه های پیری در صدایش موج می زند و چین و چروک چره اش تجلی گاه تکرار دشوار ترین لحظلات زندگی است . خسته از چندین سال لحظه ، در نگاهش حس غریبی موج می زند ، جلو تر که رفتیم با دیدنمان یاد روز های خوش جوانی در حافظه اش پا گرفت و ما برگ برگ دفتر خاطراتش را از عمق نگاهش خواندیم . خواستیم از او بنویسیم و سنگینی چند سال لحظه را از دوشش برداریم . اما شانه های ظریفمان تابِ تحمل مهربانی را هم ندارد چه رسد به دشواری . خواستیم از او بنویسیم اما او در کلام ما خلاصه نشد . خواستم از او بنویسم اما انگشتانمان رسالت این بار عظیم را نپذیرفت .

بدین جهت خود می گوید: